ਇਹ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੱਲਸਿੰਘ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਨੇੱਤਰਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਬੌਧ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਚੌਂਫੇਰ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਇਹ ਲੋਕ ਹੂਹਾਨਦ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਧੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪਾਠਕ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੰਡਲੀਕ ਅਤੇ ਇੰਦੁਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਜਨਨਾਇਕ ਵੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਬੌਧ ਧਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਆਰਯਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਲੱਖ ਬੌਧ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਰਯ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਧੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮਕੈਨੀਕਲ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਵਿਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਘੋੜਸਵਾਰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਪੁਤਲੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਬਣਾਏ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘਾਂ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੰਸਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਪੂਤਲੇ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਉਟਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਲੱਖ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜਦ ਜਯੰਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜੇਤੂਨਾਦ ਉਠੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਚੀਨ ਦੇ ਬੌਧ ਧਰਮੀਆਂ ਨੇ ਵੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਯੋਗਸਿੰਘ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਯੋਗਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਯੋਗਸਿੰਘ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਯੋਗਸਿੰਘ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਰਜਿਆ। ਫਿਰ, ਬੌਧ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਉਕਸਾਵੇ ਤੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਮੋਹਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬੌਧ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੌਧ ਸਿੰਘ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਜਯੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਧਨ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਯ ਦੇਸ਼ ਰਾਜ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗੇ।" ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। "ਸੁਪ੍ਰਿਯ, ਯੋਗਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ!" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਭੰਗ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ ਦੀ ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦੁਲਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। "ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਹੁਣ ਫਿਰ ਸੁਣੋ, ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ: ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ-ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਅੱਠ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਕਾਮਾਪਾਲ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਕਸ਼ਣ ਅਤੇ ਨਕੁਲਾਂਸ਼ਕ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। "ਜਯਚੰਦਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਸ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਣ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਲਕਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਂਰਾਜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।