ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਹਿਮਤੁੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਬੜੀ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਨੇਤ੍ਰਪਾਲ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਬੌੱਧਸਿੰਘ ਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਬੌੱਧਸਿੰਘ ਦੀ ਰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਬੌੱਧ ਲੋਕ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਨੇਤ੍ਰਪਾਲ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦੁਲਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੰਡਲੀਕ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਸ਼ੇਰਨੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਲੱਲਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੱਤ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬੌੱਧ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਚੌਂਕੜੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਹੂਹਾਨਦ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਸ਼ਿਆਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇਕ ਲੱਖ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਇਕ ਲੱਖ ਪਾਠਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਆਪਣੇ ਇਕ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਵੀ ਇਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਏ। ਮੰਡਲੀਕ ਤੇ ਇੰਦੁਲਾ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਜਨਨਾਯਕ ਵੀ ਇਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਬੌੱਧਾਂ ਅਤੇ ਆਰਯਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਲੱਖ ਬੌੱਧ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਆਰਯ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਲੱਖ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮਕੈਨੀਕਲ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਇਕ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਫੌਜ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇਕ ਲੱਖ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਜੋ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸੂਰਮੇ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਦੋ ਲੱਖ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਅਦਭੁੱਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੈਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜਯੰਤ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਚੀਨ ਦੇ ਬੌੱਧ ਵੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਯੋਗਸਿੰਘ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਯੋਗਸਿੰਘ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਯੋਗਸਿੰਘ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਗੱਜ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਬੌੱਧ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ ਤੇ ਉਥੇ ਇਕ ਬੱਘ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੰਮੋਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਮੋਹਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਬੌੱਧ ਸ਼ੇਰਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੇ ਹੋਏ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੁੱਟ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੌੱਧ ਸ਼ੇਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਯੰਤ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੱਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਧਨ ਖੁਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਲਈ ਆਰਯ ਦੇਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ;" ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁਪ੍ਰਿਯ, ਯੋਗਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਬਾਰੇ, "ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ!" — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।