ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਧੂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਨੱਚਾਂ ਪਾਏ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਰ ਲਹਿਰਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਸਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਦਾ ਜਵਾਲਾ ਭੜਕ ਉਠੀ। ਫਿਰ ਧੰਨਯਾਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਿਆ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ 'ਮੁਨੀ' ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਵਰਨਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਹਿਮਤੁੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ। ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਨੇਤ੍ਰਪਾਲਾ ਨਗਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਥੇ ਬੌਧਸਿੰਘ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਬੌਧਸਿੰਘ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਬੌਧ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਨੇਤ੍ਰਪਾਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰੂਲਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਮੰਡਲੀਕ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਨੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਲੱਲਸਿੰਘ, ਜੋ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਨੇੱਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਆਪਣੀ ਸੱਤ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਬੌਧ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੂਹਾਨਦਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਸ਼ਯਾਮ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪਾਠਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮੰਡਲੀਕ ਤੇ ਇੰਦਰੂਲਾ ਵੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਏ। ਜਨਨਾਯਕ ਵੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਬੌਧਾਂ ਤੇ ਆਰਿਆਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਸੱਤ ਲੱਖ ਬੌਧ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਆਰਿਆ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਲੱਖ ਵੀ ਹਲਾਕ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਕੈਨਿਕਲ ਜੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਾਠ ਦੀ ਫੌਜ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਘੋੜਸਵਾਰ ਕਾਠ ਦੇ ਪੁਤਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਤਾਰੇ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ। ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਊਠਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੋ ਲੱਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਜਯੰਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਏ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਉਲਾਹਣਾ ਹੋਈ ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਚੀਨ ਦੇ ਬੌਧ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਆਏ। ਯੋਗਸਿੰਘ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਯੋਗਸਿੰਘ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਯੋਗਸਿੰਘ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।