ਮਹਾਮਦ, ਜਦ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਯੂਰਨਗਰ ਚਲੋ।" ਉਸ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦੂਲਾ ਅਤੇ ਤਾਹਲਾਦਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗ ਗਏ ਸਨ, ਮਯੂਰਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਮਕਰੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੋਭਨਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਸਾਹੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ। ਫਿਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ; ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਪਰ, ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਉਸ ਨੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਗੁੰਗੇ-ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਵਰਨਵਤੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਯੂਰਧਵਜ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਮਦ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ, ਸੂਰ, ਬਾਂਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵਰਨਵਤੀ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਰਭ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਜਦ ਡਰ ਦੇ ਚੀਖਾਂ ਉਠੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ, ਤਾਂ ਸਾਹੁਰਾ ਆਪਣੇ ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇਹ ਜੰਗ ਚੱਲੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? "ਇਹ ਸਭ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਰਿਆ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ," ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਆਈ, ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ, ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਗ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਨੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਵਰਨਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੁਖ-ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਹਿਮਤੁੰਗ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਇਕ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਨੇਤ੍ਰਪਾਲ ਨਗਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਬੌਧਸਿੰਘ ਨਾਮਕ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਤੱਕ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੌਧਸਿੰਘ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਸੀ, ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਬੌਧ ਧਰਮੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਤੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਨੇਤ੍ਰਪਾਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਇੰਦੂਲਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਮੰਡਲੀਕ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੇਰਣੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸ੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਰੀਆਂ।