ਇਸ ਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਯਵਨ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਜੋ ਕਿ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋਤਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮਕਰੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਇਥੇ ਸੋਭਨਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਜਾਗ ਪਈ ਅਤੇ ਪਿੰਜਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?” ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਿਸ਼ਾਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੱਤ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਮਹਾਮਦ ਨਾਮਕ ਪੁਰਸ਼, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਯੂਰਨਗਰ ਚਲੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਨਰਤਕੀਆਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੰਦਰਲਾ ਅਤੇ ਤਾਹਲਾਦਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਸਨ, ਮਯੂਰਨਗਰ ਆਏ ਅਤੇ ਮਕਰੰਦ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਸੋਭਨਾ, ਉਹ ਨਚਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਹੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ, ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੋਭਨਾ ਨੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਉਸ ਨਾਚ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸੁਵਰਨਵਤੀ, ਜੋ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਯੂਰਧਵਜ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਮਹਾਮਦ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਾਗ, ਸ਼ੇਰ, ਸੂਰ, ਬਾਂਦਰ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੁਵਰਨਵਤੀ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇਵੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਡਰ ਦੇ ਚੀਕੇ ਉਠੇ ਅਤੇ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ, ਤਾਂ ਸਾਹੁਰਾ ਅਤੇ ਉਹ ਨਰਤਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਕੁਚਲ ਗਏ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਯੁੱਧ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ: “ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਦੱਸੋ।” ਜਦ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਆਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਗ-ਰਾਗਣੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਨੀ ਰਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਵਰਨਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਤਮ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।