ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗੋਲੀ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਬਹਲਿਕ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਸਰੱਟਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਰਦ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ, ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤੋਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪੁਰਸ਼, ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਭੋਗਵਾਦ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਦਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹਾਂ, ਭੋਗੋ।" ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ "ਰਿਚ" ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦੀਵੀ ਰਿਗਵੇਦ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ "ਯਸ਼" ਸ਼ਬਦ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਮ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨੀ ਅਥਰਵ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਧ-ਆਤਮਾ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਵਨ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਤੋਤਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ ਨੇ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਮਕਰੰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸ਼ੋਭਨਾ, ਜਾਗ ਕੇ, ਪਿੰਜਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਬਿਨਾ ਉਸ ਉੱਚਤ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ?" ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਿਸ਼ਾਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਦ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਮਹਾਮਦਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਯੂਰਨਗਰ ਚਲੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਨ੍ਰਤਕਾਂ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਇੰਦੁਲਾ ਅਤੇ ਤਾਹਲਾਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਹੋਏ, ਮਯੂਰਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਮਕਰੰਦਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ, ਸ਼ੋਭਨਾ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਸਾਹੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਚਲਣ ਲੱਗੀ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਉਸ ਨ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ, ਜੋ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਮਯੂਰਧਵਜ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਾਪਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।