ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਜੋ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇਸ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਲਪ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨੇਤ੍ਰ ਸਿੰਹਾ ਤੋਂ ਜਨਮੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: “ਜਾ, ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਗੋਲੀ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕਾਰਕ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਰੋਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਗਹਿਣੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਭਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਹਾਰੋ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਦਯਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ: “ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਗੋਲੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੈ।” ਉਸ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੰਝਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਲਿਕ ਦੇਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸਰੱਟਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਰਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗੀ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤੋਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਹਣੀ ਅਕਾਰੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ। “ਹੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਹਾਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਨੇਕ, ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਨਾ ਨਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਬੁਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਭੋਗੋ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ, “ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਇੱਕ ਔਰਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਸਮੇਂ, ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਅੱਧੀ ਦੇਹ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੱਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ “ਰਿਚ” ਧੁਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ Ṛgveda ਜਨਮਿਆ। ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ “ਯਸ਼” ਸ਼ਬਦ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਮ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ਼ੁਧ ਧੁਨੀ ਅਥਰਵ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਧ-ਆਤਮਾ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਵਨ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਘੱਟ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਚਾਰੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਜੋ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਤਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ ਨੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਮਕਰੰਦਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸ਼ੋਭਨਾ, ਜਾਗ ਕੇ, ਪੰਝਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਬਿਨਾ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਪਿਆਰੇ ਦੇ?” ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਪਿਸ਼ਾਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।