ਉਤਪਲਾਰਣਯ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਣਯ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਮਲੇਛ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੇ ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼—ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਅੱਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਜੋ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਸ਼ੁਕ ਨੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਮਤਸਯ, ਕੂರ್ಮ, ਨਰਸਿੰਘ, ਵਾਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਇਹ ਛੇ ਰਾਜਸੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਕਰਮ ਹਨ। ਆਗਨੇਯ ਪੁਰਾਣ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਭਵਿਸ਼ਯ ਪੁਰਾਣ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਛੇ ਪੁਰਾਣ ਤਾਮਸੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਅੱਠਾਰਾਂ ਉਪਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨਸ਼ੀਲ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਬਣੀ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਸੁਰੀ ਦਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹੀਰੋ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੋਭਾ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਬਹਲਿਕ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੈਤਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਜਨਮੀ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ!" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਗੋਲੀ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਗੋਲੀ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ, ਜਦ ਉਸ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਘਣੀ ਰੋਈ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਭਰਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਹਾਰੋ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਦਇਆਵਾਨੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਗੋਲੀ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਹੀਰੋ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਾਮ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਹਲਿਕ ਦੇਸ਼, ਸਰੱਤਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤੋਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।