ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਰਬ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਚਮੁੰਡਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰਦੇਓ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ 'ਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧੀ ਹੋ, ਅਸੀ ਤਾਂਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਮਲਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਭਗਤ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਜਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਜਤਾਇਆ। ਜਦ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਬਲਖਾਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵੇਦ-ਨਿਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਅਤੇ ਵ੍ਯਤਿਪਾਤ ਜੋਗ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਜਿਸ ਕੋਲ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਤਪਲਾਰਣਯ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਲੇਛ ਜਾਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪਰਾਸ਼ਰ ਰਚਿਤ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ, ਨਰਸਿੰਹ, ਵਾਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਇਹ ਛੇ ਰਾਜਸੀਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਯਜਨ ਹਨ।" "ਆਗਨੇਯ ਪੁਰਾਣਾ ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭਵਿਸ਼ਯ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਰਚਿਆ। ਛੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਾਮਸੀਕ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਜਦ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ, ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਉਪਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਮਕ ਇਕ ਭਿਖਣੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮਸਤ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਨਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ (ਜੋ ਸ਼ੋਭਾ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ) ਨੇ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਹਲਿਕ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਲਪ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੇਤ੍ਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਜੰਮੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਗੋਲੀ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਗੋਲੀ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਾਸਤੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਫੇਲ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਇਕ ਭਰਾ ਹੈ, ਸਹਾਰੋ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।