ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਚਾਬਕ ਹਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਪਰਿਮਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਹਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਕਨਯਾਕੁਬਜ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪੁੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆ?" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਤਦ ਪੂਰਾ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਕਲਾਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ, ਅਹਲਾਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੇ ਜਯਚੰਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਯਚੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲਾ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਭੂਪਤਿ ਨੂੰ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" ਪਰਿਮਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਨਬੰਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਯਚੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਕਲਾਨ ਜਲਦੀ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੂਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਸਕੂਲਾ ਅਤੇ ਅਹਲਾਦ, ਦੋਵੇਂ, ਕੁਠਾਰਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਵਾਮਨ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ ਅਤੇ ਬੜੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਲਪਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਣਾ, ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੀ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾ-ਵੀਰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਲੱਖ ਫੌਜ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਚਾਲਕ ਸਨ, ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਕਤਬੀਜ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੀ ਹਾਰ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਨਾ, ਜੋ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਦ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ, ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਤਾਲਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਣਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬੇਢਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਦੇਵਕੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲੀ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੱਖ ਯੋਧੇ ਮੁੜ ਜਿੰਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਣ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਅਖੰਡ ਧੁਨੀ ਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ!