ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਤਾਜ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਧਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹਲਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਛਾਂਵੇਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਣ ਲਈ ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਜਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਨਨਾਯਕਾ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਧਮਕੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਿਨਗਰ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਬਕ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਪਰਿਮਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਗਰ ਕਨਯਕੁਭਜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਤਦ, ਪ੍ਰਬਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਕੁਲ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਅਹਲਾਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਜਯਚੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਜਪਾਲ ਨੂੰ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਈ।" "ਤੂੰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਕੁਲ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਹਲਾਦ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਠਾਰਾ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਣ, ਜੋ ਵਾਮਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਕਲਪ ਖੇਤਰ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਲਕਸ਼ਣ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸੁੰਦਰ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ। ਰਕਤਬੀਜ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੀ ਹਾਰ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟਦੀ ਵੇਖ, ਤਾਲਨਾ, ਜੋ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸੀ, ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਚਾਮੁੰਡਾ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤਾਲਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਜਤ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਘੇਰ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।