ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੁਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ। ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਜੋੜੇ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਨਨਾਯਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਨਨਾਯਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਨਨਾਯਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਨਨਾਯਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਜਨਨਾਯਕ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਨਾਯਕ ਲੱਖ ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨੇਤ੍ਰਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦਾ ਮੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਪਾਲਣਹਾਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਨਾਯਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੰਗਲਮਈ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ, ਜਨਨਾਯਕ ਨੇ ਇੱਕ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਨਨਾਯਕ ਜਾਗ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋਕੇ ਵਾਮਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਨਨਾਯਕ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਧਮਕੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀਨਗਰ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚਾਬੁਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਪਰਿਮਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਥੱਲੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕਨਯਕੁਭਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੂੰ ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਸ਼ਤਰੀ?" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਕੁਟੰਬ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਅਹਲਾਦ ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਜਯਚੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਪਰਿਮਲ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।" ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਕੁਟੰਬ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਦੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਉਚਿਤ ਭੁਗਤਾਨ ਲੈ ਲੈ।" ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੂਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ ਸਕੁਲ ਅਤੇ ਅਹਲਾਦ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਠਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਣ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਾਮਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਕਲਪ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਹੁਣ ਲਕਸ਼ਣ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸੁੰਦਰ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।