ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਰਣਜੀਤ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ ਧਮਕਾਇਆ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਞਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ ਤੁਰੰਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਅੱਠ ਲੱਖ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੋਹਰੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮਲਨਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। "ਕੱਛਪਦੇਸ਼ੀਏ, ਗੌਤਮ ਵੰਸ਼ੀਓ!" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਹਲਾਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੁਖੀ ਮਲਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮੀ ਮਲਨਾ ਰੋ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਬਾਹੁਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼!" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਿਮਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਪਰਿਮਲਾ ਦਾ ਪਿਓ, ਅਨੰਗਮਹੀ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਪਰਿਮਲਾ ਜਨਮੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਪਿਉ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ, ਤੇ ਪਰਿਮਲਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਸੰਸਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜਨਨਾਯਕ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਵੀਰਪੁਰਖਾ ਜਨਨਾਯਕ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਨਨਾਯਕ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਜਨਨਾਯਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕਿਆ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਨਾਯਕ ਲੱਖ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਨੇਤ੍ਰਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦਾ ਤਾਜ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪਾਲਣਹਾਰ," ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਨਾਯਕ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਦੀ ਛਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਨਾਯਕ ਜਾਗਿਆ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਮਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਧਮਕੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀਨਗਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।