ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਅਵੰਤੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਖਾ ਸੀ। ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦਾ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੰਸ਼ ਫਲਣ-ਫੂਲਣ ਲੱਗਾ। ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਰਹੀ। ਪਰ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ, ਮਹਾਰਾਟ, ਯਵਨ ਅਤੇ ਗੁਰੁੰਦਿਕਾ ਦੇ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਫੈਲ ਗਏ। ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਪਾਨੀਯਮ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ 'ਪਾਨੀ', ਭੁੱਖ ਨੂੰ 'ਭੁਖਸ਼ਾ', ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ 'ਭੁਖਾ'। ਯਜਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ 'ਇਸ਼ਟੀ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ 'ਇਸ਼ਤੀਨੀ', 'ਆਹੁਤੀ' ਨੂੰ 'ਅਜੂ', ਅਤੇ 'ਦਦਾਤੀ' ਤੇ 'ਦਧਾਤੀ' ਦੋਵੇਂ ਵਰਤੇ ਗਏ। ਪਿਤਾ, ਪਿਤਰ, ਭਰਾ, 'ਬਦਰਾ', ਅਤੇ ਪਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸ਼ਬਦ ਆਏ। ਘੁੱਟ ਨੂੰ 'ਜੈਨੂ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ 'ਸਪਤਸਿੰਧੂ' ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ 'ਸੰਦੇ', ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ 'ਫਰਵਰੀ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਐਲਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਰੋਏ। ਫਿਰ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਆਈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆਏ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਦੋਵਾਰ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਸ਼ਿਆਪ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਰਿਆਵਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਸ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਚਾਰਯ, ਉਪਨੀਤ, ਪਾਠਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲਮਿਸ਼੍ਰ—ਇਹ ਦੋ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਕਾਸ਼ਿਆਪ ਵੀ ਕਸ਼ਮੀਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ: "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ?" "ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ خاطر ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਗਨਨਹਾਰ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਪਖੰਡ, ਮੋਹ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋਵਾਰ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵੀ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ noble (ਉੱਚ) ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ noble ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਅਤੇ ਕਾਸ਼ਿਆਪ ਰਿਸ਼ੀ—ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ—ਸਭ ਰਾਜਯਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਸਨ। ਕਾਸ਼ਿਆਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਗਧ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਤ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਮਾਗਧ, ਕਾਸ਼ਿਆਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਗਧ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ noble (ਉੱਚ) ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜ ਦੇ ਆਗਮਨ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਭਾਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਹੋਈ।