ਉਥੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹਾਏ! ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!" ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ, ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਦੁਖਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਹਣੇ ਸੁਰਗਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੁਖੀ ਘੜੀ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਤਿਲ ਦੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਣ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੀਆਂ ਝਾਂਝਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਣੀ ਮਲਨਾ ਨੇ ਉਹ ਬਾਵੜਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ, ਇਸ ਅਭਾਗੀ ਨੂੰ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਮਲਨਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਮमता ਉਭਰ ਆਈ। "ਹੇ ਰਾਣੀ, ਅਸੀਂ ਯੋਗੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਜੌ ਤੇ ਚੌਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਬਚਾਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਸਲੇਟੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਦੁਰਜਯਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਹਰਾਇਆ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਲਨਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਗਾ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਲਯ 'ਚ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੀਰਤਿਸਾਗਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਯੋਗੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਉੱਠਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਝਗੜਾਲੂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਲਕਸ਼ਣ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਕਾਮਸੇਨ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਲਨਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਮਹਾਬਲੀ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਯੋਗੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼-ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਯੋਗੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਨ੍ਰਿਹਰ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਤੇ ਮਰਦਨ ਵੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਕਾਮਸੇਨ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅਭਯਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।