ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਵਰਨਾਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸਾ ਨੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿਆਥਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਬੋਲਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਨਾ, ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦਾ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਕਲਪਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸਾ, ਤਲਨਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦਾ ਖਤਰਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੁਕਸਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਰੀਪੁਰ ਦੇ ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਰਦਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਰੂਪਨਾ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਰਦਾਨਾ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਨਰਹਰੀਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂਸਾ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਚਮੁੰਡਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਮਪੰਨ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਕਿਲੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮਲਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਮਦਦ; ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਕਨਯਕੁਭਜ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਦੱਤ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਚਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਮਾਗਨੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। "ਮਾਂ, ਇਹ ਚਤੁਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜ਼ਰੂਰ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ," ਮਲਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗੂ ਸਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਫੇਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ; ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਲਨਾਦਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਚਾਰ ਜਣੇ, ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਸਿਰਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ, ਹਿਮਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹੇ ਬਲ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਹਿਮਦਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: "ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ!" ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਇਆ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਆਪਬੀਤੀ ਸਮੇਤ, ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਤਿਲਾਂਜਲੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ। ਫਿਰ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ ਝਾਂਝਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਣੀ ਮਲਨਾ ਨੇ ਉਹ ਬੌਨੇ ਦੀ ਤਿਉਹਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਮਲਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਇਸ ਅਭਾਗੀ ਨੂੰ, ਛੱਡ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮਲਨਾ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।