ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਜਨਮੇ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਫਟ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬਲਖਾਨਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਜਮੁਕਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਖੰਡਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਦਾ ਹੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕੀਂ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਨਾਗ ਮੇਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਵਤੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਕੀਰਤਿਸਾਗਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਧੁੰਧੁਕਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਸ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਮਲ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਥੇ ਪਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਕੱਸ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਮਲਨਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ—"ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!" ਉਸਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਹਵਨ ਤੇ ਹੋਮ ਕੀਤੇ। ਪਰ, ਮਲਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਆਉਣੀ ਸੀ; ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮਲਨਾ ਨੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਲਨਾ, ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਉੱਚ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਪਕਸ਼ਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸਾ, ਤਲਨਾ, ਲਕਸ਼ਣਾ ਦੇਵ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਿਮਲ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਾਦਵ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦਰਾਵਲੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਰਦਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਰੂਪਨ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਰਦਾਨਾ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਨਰਹਰੀਨ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂਸ਼ ਵੀ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਵੀ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਸੀ। ਚਲਾਕ ਰਾਜਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਮਲਨਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਂਝੀ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ; ਕਨਿਆਕੁਬਜ ਤੋਂ ਇਕ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।