ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਇਕ ਕਰੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਖੱਡਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਖੱਡਾਂ ਇੱਕ ਛਲਾਂਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਖੱਡਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਚਿਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਤੇਰਵੀਂ ਖੱਡ, ਜੋ ਘਾਹ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਇਕ ਕਬੂਤਰ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਵਤਸਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੈਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬਲਖਾਨਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗਜਮੁਕਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਵਾ ਕੇ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਮਾਸ਼ੇ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੱਪ ਮੇਲਾ ਵੇਖਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮਹਾਵਤੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਕੀਰਤਿਸਾਗਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਾ ਕੇ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਧੁੰਧੁਕਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਲੜਾਈ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਮਲ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆਇਆ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਏ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੱਟੀ ਕਸ ਲਈ। ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਲਨਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ—"ਹੇ ਦੇਵੀ! ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ! ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ, ਹੋਮ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰ, ਮਹਾਨ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਮਲਨਾ ਮਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਮਲਨਾ ਨੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਵਰਨਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਲਨਾ, ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਫੌਜਪਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਪਕਸ਼ਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼, ਤਲਨਾ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਣ ਦੇਵ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।