ਜੈਚੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ। ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੁਖਖਾਨੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਅੱਜ ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਭਯੰਕਰ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਨ ਲਈ। ਅਸਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੂਣੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੈਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਵਧੀਆਤਾ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਮੈਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਖੱਡ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਖੱਡਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੱਡਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੇਰਵੀਂ ਖੱਡ, ਜੋ ਘਾਹ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਉਹ ਵੀਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ, ਕਬੂਤਰ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵਤਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੈਰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਉਥੇ ਆਈ ਅਤੇ ਬਲਖਾਨਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਜਮੁਕਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸੁੰਨ-ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਦਾ ਹੀ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਵਤੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਕੀਰਤਿਸਾਗਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਧੁੰਧੁਕਾਰਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਪृथਵੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਵਾਏ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬੁਧਿਮਾਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਮਲ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਪਏ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ-ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਉਥੇ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਲਨਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਮਲਨਾ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਆਵੇਗੀ; ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।