ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇਵ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਉ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਉ ਤੋਂ ਜੂਜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਜੂਜਾ ਤੋਂ ਤਹਾਰਸ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸਿਰਫ ਨਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਰਹੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਅਪਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਤੂੰ ਚਿਰ ਜੀਵ।" ਹੁਣ ਅਵੰਤਿ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਫਲ-ਫੂਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਜ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਯਵਨ ਅਤੇ ਗੁਰੁੰਡਿਕਾ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ "ਪਾਨੀਅਮ", ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ "ਪਾਨੀ", ਭੁੱਖ ਨੂੰ "ਭੁਖਸ਼ਾ" ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ "ਭੁਖਾ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਗ੍ਯ ਲਈ "ਇਸ਼ਟੀ" ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ "ਇਸ਼ਤਿਨੀ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਆਹੁਤੀ" ਨੂੰ "ਅਜੂ" ਆਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ "ਦਦਾਤੀ" ਅਤੇ "ਦਧਾਤੀ" ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਪਿਓ, ਪਿਤਰ, ਭਰਾ, ਬਦਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੋਡ (ਘੁੱਟ) ਨੂੰ "ਜੈਨੂ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਸਪਤਸਿੰਧੂ" ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ "ਸੰਦੇ", ਫਾਲਗੁਣ ਨੂੰ "ਫਰਵਰੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਰੋ ਪਏ। ਹੁਣ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਉਥੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੁਜਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਰਿਆਵਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਪਾਧਿਆਇ, ਦীক্ষਿਤ, ਪਾਠਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲਮਿਸ਼੍ਰ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਤ ਕਸ਼ਮੀਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਰਾਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?" ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੁੰਮਰਲੋਚਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਪਖੰਡ, ਮੋਹ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਉਸ ਸੰਤ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਉਥੇ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੰਤ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।