ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਖਾਖਾਨੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਵਨ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇਜਸਵੀ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬਲਾਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਪੰਜ ਲੱਖ ਸੈਣਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਉਠੀ: “ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗੀ? ਤੇ ਸੁਖਾਖਾਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗਾ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਲਾਖਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰ ਪਾਵਕਾ (ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ) ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ।” ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇਕ ਬਿੰਦੂ ਨਾਂਕ ਝੀਲ ਹੈ। ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆ ਗਏ। ਉਹ ਬਿੰਦੁਗੜ੍ਹ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫੇਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਸਨ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਚਾਲੀ ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਲੱਛਣ ਨੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤਾਲਨਾ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਨੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜੀ। ਆਹਲਾਦ, ਪੰਜ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੈਰਵ ਜੈਵਲਿਨ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਲੱਛਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ। ਇੱਕ ਯਾਮਾ (ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ) ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰਦਾਨੰਦਨ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਸਮੇਤ, ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?” ਲੱਛਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਵਾਸ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।