ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਦੂਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਾਡੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਘੋੜੇ ਮੰਗਵਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਵਾਓ, ਸੰਕੋਚ ਛੱਡੋ।” ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਮੰਗਲਤਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਥੇ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਜਿਨ, ਤੇਰੀ ਵੀ ਵਸਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਾਉਣੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਿੰਗਾਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਜਦ ਪਚੀਸਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਨਯਕੁਬਜ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਜਯਚੰਦ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦੁਲਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੰਡ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਯਚੰਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਲਕ੍ਸ਼ਣ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਤਮਿਕ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਵਜਰ ਆਦਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਕ੍ਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਯਚੰਦ ਕੋਲ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੀਰ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਲਕ੍ਸ਼ਣ, ਜੋ ਨਾਮੀ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਣਿਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾੜ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਗੌੜ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਰੁਦਰਵਰਮਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯਾਮਾ (ਚੌਥਾਈ ਦਿਨ) ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਕਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਜਯਕਾਰੀਣ (ਵਿਜੇਤਾ) ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਕਾਲੀਵਰਮਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ ਉੱਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਉੱਤਮ ਯੋਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਧੋਈਕਾ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ। ਜਗੰਨਾਥ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਸਨ, ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਕ੍ਸ਼ਣ ਪੁੰਡ੍ਰ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸਿੱਕੇ ਲੈ ਲਏ। ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਉਥੇ ਯੋਗਸਿੰਘ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਕੋਲ ਆਇਆ।