ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਯੋਗੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸ਼ੂਰ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਕਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਯੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਚਿਤਰਕਲਾ ਨਾਲ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਰਾਹੀਂ ਜਯੰਤਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰਵਾਇਆ। ਬਹਿਲਿਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿਤਾ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲਖਾਨਾ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਰਾਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣਾਈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਚੰਦ੍ਰਭੱਟ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੋਕ-ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰਵਿਤ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ। ਚਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। "ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹਨ।" "ਉਹ ਘੋੜੇ ਬੁਲਾਓ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਦਿਖਾਓ, ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡੋ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰਿਆ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿਤੇ, ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਜਿਨ, ਤੇਰੀ ਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਲੰਘ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਪੱਚੀਸਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਨਯਕੁਬਜ ਵਲ ਚਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਯਚੰਦ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੰਦੁਲਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੰਡ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ ਦੱਸੇ। ਜਯਚੰਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਪੰਜ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।