ਪਰਾਨੰਦ, ਉਪਾਨੰਦਨ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਪਰਾਨੰਦ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲੜੀ। ਇਹ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਜੰਗ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਇਸੀ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼, ਬਹੁਤ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ, ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਹਲਾਦ ਖੁਦ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਵਰਗਾ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਇਸੀ ਸਮੇਂ, ਯੋਗੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੂਰ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਕਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਚਿਤ੍ਰਕਲਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਜਯੰਤ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਲੋਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲਖਾਨਾ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਦਰਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਥਰੜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ, ਤਦ ਤਾਰਕਾ—ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਚੰਦਰਭੱਟ—ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਚਰਨ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੋਕ-ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ। ਚਾਰ ਦੇਵੀ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। "ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਬੁਲਾਓ; ਮੈਨੂੰ ਅਚੰਭਾ ਦਿਖਾਓ, ਸੰਕੋਚ ਛੱਡੋ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। "ਜਿਥੇ ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਜਿਨ, ਤੇਰੀ ਵੀ ਵਸਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ-ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸਹੁੰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਛੌਣਾ, ਮਾਂ ਵਰਗਾ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਹੁੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ।