ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਖ ਫੌਜੀ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਚ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਕਰ ਲਈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਥ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਸੀ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਸ ਟੋਲੀਆਂ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਥ, ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਸਵਾ ਸੌ ਘੋੜੇ ਸਨ। ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੰਜ ਲੱਖ ਸੀ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਲੇਛ, ਜੋ ਪਿਸਾਚ ਰਾਹ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਦੇ ਲੋਕ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਇਕ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਜੋ ਗੱਦਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਆਹਲਾਦ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹੜਕੰਪ ਮਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਇਹ ਜੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਰ-ਸ਼ਾਲੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਬਲਖਾਨੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਲੱਖ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਮਹਾਨੰਦ, ਨੰਦ, ਪਰਾਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਤੇ ਕਉ—ਜੋ ਟੋਮਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਲਖਾਨੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ, ਜੋ ਕਬੂਤਰ ਉੱਤੇ ਵਸਦਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਸੁਨੰਦਾ ਵਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਸੂਰਯਵਰਮਾ ਨੇ ਉਪਨੰਦ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਹੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹਰਾਏ ਗਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਟੁਕਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੇਸਰੀਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਚ ਰਾਹੀਂ ਅੱਠ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਬਾਹਲੀਕ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਵਰਨਵਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਥੇ, ਮਕਰੰਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਮਕਰੰਦ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਲਾ ਆਪਣੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਸਮੇਤ ਬਾਹਲੀਕ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਬਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਜੋ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਟੁਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਘੇਰਿਆ। ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾ ਸੜੇ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਆਹ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ੇਰਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਟੁਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਸਾਥਣੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਹੀ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਹੋਈ।