ਆਹਲਾਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪਾਪੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਏ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਬਲਖਾਨੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਲੱਖ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜਤਾਇਆ, “ਹਾਏ ਦੋਸਤ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ।” ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਖਾਕਾ ਬਣਾਇਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਰਥ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਸ ਟੋਲੀਆਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਫੌਜ ਵਿਚ ਇਕ ਰਥ, ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਸਵਾ ਸੌ ਘੋੜੇ ਸਨ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਣੇ ਗਏ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਸ ਫੌਜ ਵਿਚ ਮਲੇਛ, ਜੋ ਪਿਸਾਚ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਆਹਲਾਦਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਮਰ-ਸ਼ਾਲੀ ਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਬਲਖਾਨੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇਕ ਲੱਖ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਦੇਖੀ—ਉਹ ਸਨ ਮਹਾਨੰਦ, ਨੰਦ, ਪਰਾਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ ਅਤੇ ਕਉ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੋਮਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਬਲਖਾਨੀ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਬੂਤਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਸੁਨੰਦਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਦਕਿ ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਉਪਨੰਦ ਨਾਲ ਭਿੜ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹਾਰ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਕੁਟੁਕਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਕੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕੇਸਰੀਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਬਾਹਲੀਕ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਵਸਿੰਘ ਬਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਵਰਨਵਤੀ—ਜੋ ਹਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਵੀ ਸੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਥੇ, ਮਕਰੰਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਜੋ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਮਕਰੰਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਲਾ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨਾਲ ਬਾਹਲੀਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।