ਨਿਊਹਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਬਚ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਿ্ণੂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਵਤੀ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਅਤੇ ਸਵਰਨਵਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਆਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਭੈਰਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਭੈਰਵੀ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਉੱਥੇ, ਨਿਊਹਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਨੌਕਾ 'ਚ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧੀ। ਉਸ ਵੰਸ਼ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੇ, ਇਸ ਗੁਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਦੱਤੀ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀਮਾ, ਹਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਾਕੂਤਾ ਆਏ। ਫਿਰ ਮਦੀ, ਯੁਨਾਨਸ, ਅਤੇ ਤੁਵਲੋਮਸਕਾ ਹੋਏ। ਜੁਮਰਾ, ਦਸ਼ਾ, ਕਨਬਜਾ, ਰਿਫ਼ਾਤਾ ਅਤੇ ਤਜਰੂਮਾ ਆਏ। ਇਲਿਸ਼ਾ, ਤਰਲਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਿੱਟਿਹੁਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਊਹਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪੁੱਤਰ ਧਮਤ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਤਿਕਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਿਮਰੁਖਾ, ਅੱਕਦਾ, ਵਾਵੁਨਾ ਅਤੇ ਰਸਨਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ। ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਾਜ ਆਦਰਯੋਗ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਸੀਮ੍ਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇਵ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਰਾਉ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਜੂਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ। ਤਹਾਰਸ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਿਹਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਵਰਣਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹੀ ਵੰਸ਼ ਇਕ ਹੋਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੁਖੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਦ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰਦੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਅਸੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ, "ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਊ।" ਹੁਣ, ਅਵੰਤੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦਾ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧੇਗੀ। ਬ੍ਰਹਮਵਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਟ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆਉਣ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਯਵਨ ਤੇ ਗੁਰੂੰਡਿਕਾ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਪਾਨੀਅਮ', ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਪਾਨੀ', ਭੁੱਖ ਨੂੰ 'ਭੁਖਸ਼ਾ' ਅਤੇ ਤਰਸ ਨੂੰ 'ਭੁਖਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।