ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਲਵੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਉਹ ਜੋੜਾ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਇੰਦੂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਕਰੰਦ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਕੇ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵਲ ਚਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਦੇਵਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਲਖਾਨੀ ਨਾਂ ਦਾ ਵੀਰ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦੁਰ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹਾਂ?" ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਗਿਆ; ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰਬੰਦੀ ਕਰਵਾਈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਥ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਸ ਟੋਲੀਆਂ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਥ, ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਘੋੜੇ ਸਨ। ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ ਪੰਜ ਲੱਖ ਗਿਣੇ ਗਏ। ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਲੇਛ, ਜੋ ਪਿਸਾਚਾ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਸਮਰ-ਸ਼ਾਲੀ ਨਾਮਕ ਜੰਗ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਬਲਖਾਨੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇਕ ਲੱਖ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਮਹਾਨੰਦ, ਨੰਦ, ਪਰਾਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ ਅਤੇ ਕਉ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੋਮਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਲਖਾਨੀ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਸੁਨੰਦਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਦਕਿ ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਉਪਨੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ। ਆਖਰਕਾਰ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹਾਰ ਗਏ।