ਭੀਸ਼ਮਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਡਰਮ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਵਾਦਯ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੀਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉਦਯਾ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਉਦਯਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਸਿੰਘ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦੁਲਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਯੋਗਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ ਹਨ।" ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਹਾਂ ਮੋਹਿਨੀ, ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਾਂ ਇੰਦੁਲਾ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।" ਬੇਨਤੀ ਹੋਈ, "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਿਲੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ। ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਇੰਦੁ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੱਤਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਨ, ਮਕਰੰਦ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। "ਦੇਵਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਨਿਵਰਤ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ," ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" ਆਹਲਾਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪਾਪੀ, ਵੱਡਾ ਪਤਿਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!" ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੰਝੀ ਭਰ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬਲਖਾਨੀ ਵੀਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਲੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। "ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ?" ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਗਿਆ; ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਥ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਾਥੀ ਸਥਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਟੋਲੀਆਂ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਥ, ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਸੌ ਪਚਾਸ ਘੋੜੇ ਸਨ। ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਪੰਜਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਣੇ ਗਏ। ਹਾਥੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਗਰਭ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮਲੇਛ, ਜੋ ਪਿਸਾਚ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਗਡਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।