ਗਜਮੁਕਤਾ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੋੜਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਭਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤ੍ਰਪ੍ਰਪੂਜਿਨੀ ਸੀ। ਕੇਸਰੀਣੀ ਦੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਕੁਤੁਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਕਰਕੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਕਰਕੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਇੰਦੁਲਾ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੋ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਚ ਆਦਿ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਚਲਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੀ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਹਲਿਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਨਾਚ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਉਹ ਲੋਕ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਦੇ ਕਮਾਲ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਫੜ ਲਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਵਧੀਆ ਨਾਇਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੋਲੀ, "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।" "ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਉਦਯਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵਸਿੰਘ ਹੈ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼।" "ਇੰਦੁਲਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜੋਗਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਮਹਾ ਮੋਹਿਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦੁਲਾ ਦੇ ਦੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।" ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬੋਲੀ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਇੰਦੁ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਵਧੀਆ ਪੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਨ, ਮਕਰੰਦ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। "ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਦੇਵਸਿੰਘ ਤੇ ਮੈਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।