ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੌਰਾਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਨੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਜੋ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਮਲਨਾ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੀ ਸੁਭਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪਖਵਾਂ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਚਿਤਰੇਖਾ ਉਥੇ ਆ ਗਈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਏ, ਜੋ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ; ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਚਿਤਰੇਖਾ, ਵਹੀਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਸੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਹਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅਭਿਨੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ, ਚਿਤਰੇਖਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਹ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਹ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਕਾ ਨੇ... ਉਸ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਰੋ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਉਦਯਾ, ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਦ ਤੋਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ।" ਦੇਵਸਿੰਹ, ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਆ ਗਏ। ਅਹਿਲਾਦ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਭੈਣ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀਰ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਾ ਸਹਿਣੀ ਪਈ। ਮੌਤ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨੋ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਸੋ ਸੋਚੋ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। "ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਿਕਾਲੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ," ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਸਿੰਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ, ਬਲਾਖਾਨਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਜਮੁਕਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਚੰਡਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗਨੇਤਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਪਾਪੀ, ਦੁਸਟ! ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੀਵਤ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।