ਕਾਮਸੇਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ ਬੰਨਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨਣ। ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਲੀ। ਉਦਯ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਚਾਨ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰੀਵਹੁ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: "ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।" ਫੌਰਣ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੌਰਾਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਚੰਦਰਾਵਲੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਮਲਨਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਉੱਥੇ ਆਈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਰਥ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਏ। ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ, ਵਹੀਕਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਭਿਨੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਆਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਕ ਨੇ— ਉਸ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੁਸਟ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਉਦਯ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਦ ਹੋ ਕੇ ਭੁੱਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ।" ਦੇਵਸਿੰਘ, ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਆਹਲਾਦ ਨੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।