ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਕਤ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਕਿ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਕਲੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੰਬੂਕਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਬਲਖਾਨਿਨ, ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਈ। ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਭਾਰੀ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ 'ਚ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਹੋਲਿਕਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਮਲਨਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਆਪਣੇ ਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ ਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ। ਉਸ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਬਲਿਥਾਠਾ ਨਾਮਕ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਕਾਮਸੇਨ, ਪ੍ਰਸੇਨ, ਮਹਾਸੇਨ, ਤੇ ਮਧੂਪਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ। ਉਥੇ, ਨਰਕੇਸਰੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਲਨਾ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ ਵੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਨੰਦਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ।" ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਪਰ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਿੰਘਲ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਏ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਚਾਪਲੂਸ, ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਰਾਜਕੋਸ਼ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਲੇ ਪਰ ਬਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਿਰੀਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ। ਅਤੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦਾ ਝੂਲਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ: "ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ।" ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਮਸੇਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ। ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ। ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਲੀ। ਉਦਯ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇਕ ਲੱਖ ਮਹਾਨ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਹਾਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ... ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਲੜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਵਧੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ, ਯੁੱਧ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਬਲ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।