ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਸੱਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦਵਾਪਰ ਤੇ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਰੂਪ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਤੇ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰ ਭੀ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭੀ, ਜੇ ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਚਾ ਆਚਰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਫੁਲਾਂ ਦੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਨਾਚਿਆ ਤੇ ਵਾਦਯ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ। ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ, ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਲਿ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੰਬੂਕਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਬਲਖਾਨਿਨ ਵਲੋਂ ਹੋਈ। ਉਸ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਹੋਲੀਕਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਲਾਨਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਇਕੱਲਾ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਬਲੀਥਾਠਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ। ਕਾਮਸੇਨ, ਪ੍ਰਸੇਨ, ਮਹਾਸੇਨ ਤੇ ਮਧੂਪਾ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਲਏ; ਯਾਦਵਾਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਨ। ਉਥੇ, ਨਰਕੇਸਰੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਲਾਨਾ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵੀਰ ਨੇ, ਵੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੁੱਲਿਆ ਗਿਆ। “ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ,” ਉਸ ਨੇ ਹੱਸੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਦੁਖ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਿੰਹਲ ਦੀ ਟਾਪੂ ਤੇ ਗਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣੇ। ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਾਪਲੂਸ, ਕੱਢੇ ਗਏ; ਰਾਜ-ਖਜਾਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਅਤੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੀ ਝੂਲਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ।” ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।