ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਯੰਤਾ, ਜੋ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤਾ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਮਲ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਸ਼ਪਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨਾਇਕ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਬੋਲਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸੀ?" ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਦਾਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਿਆਰੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਹਾਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼, ਅਤੇ ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ। ਪਿਆਰੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉੱਚਤ ਆਚਰਨ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰੀਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੂਸ਼ਪਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਨਾਚਿਆ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ।" ਉਸ ਮੈਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਲਈ ਆਹਵਾਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਪਵਤੀ ਜੰਬੂਕਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਬਲਾਖਨਿਨ, ਵਲੋਂ ਹੋਈ। ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਭਾਰੀ ਸਜ਼ਾ ਵਿਚ ਪਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਪ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਹੋਲਿਕਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਮਲਾਨਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਰੋਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਲਾਨਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ ਚਲਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਲਿਠਾਥਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨਾ ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਕਾਮਸੇਨਾ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਅਤੇ ਮਧੂਪਾ ਵੀ ਲੜੀਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਨ। ਉਥੇ, ਨਰਕੇਸਰੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਲਾਨਾ ਵਲੋਂ ਲਿਖੀ ਚਿੱਠੀ ਦਿੱਤੀ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾਏ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ। ਫਿਰ, ਵੀਰ, ਜੋ ਵੀਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਵਲੋਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ," ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੇ ਦੁਖ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆ। ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।