ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਸਿੰਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਮਾ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਟਕਾਏ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਭ ਯੋਧੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਕਰੰਦ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰੂਪਣੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤ੍ਰ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪੱਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਯੂਰਧਵਜ ਨੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਦਿਨ ਅਤੇ ਇਕ ਰਾਤ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਯੰਤ, ਜੋ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀਰੋ ਗੁਪਤ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸੀ?" ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੇ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਦਾਸਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" "ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦਾ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਹਾਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਅਤੇ ਕਲੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉੱਚਾ ਆਚਰਨ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਅੱਗੇ ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਵਾਦਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।" "ਮੈਰਾ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਦਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਦਿਖਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੰਬੂਕਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਬਲਖਨਿਨ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ। ਉਸ ਤ੍ਰੁੱਟੀ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।" ਜਦੋਂ ਹੋਲਿਕਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਮਲਾਨਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਿਥਾਥਾ ਨਾਮਕ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।