ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਦੇ ਸਨ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਕਤਾਰ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਹਲਾਦ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਣੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਮਾ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਪੱਥਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਮਕਰੰਦ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਜਦ ਰੂਪਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਲੱਖ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ—ਆਪਣੀ ਧੀ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਯੂਰਧਵਜ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜਯੰਤ ਨੇ ਭੀ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਾਇਕ ਗੁਪਤ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸੀ?" ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚੰਦਰਦਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਜਦ ਧਰਮ ਦਾ ਘਟਾਅ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮੈਂ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੋਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਮਾਨ, ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੀ ਜੇ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਆਚਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ। ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।