ਮਹਾਵਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਘਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਲਾਹਣੇ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਚਾਚਾ ਲਹਰਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਉੱਧਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਮਯੂਰ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਲੇ ਬਾਜ ਅਤੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਸਨ। ਸਿਰਫ ਅੱਧਾ ਹਫ਼ਤਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਂਹ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਫੌਜ ਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਗੋਲੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਫੜਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਦੇ ਸਨ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤਮ ਯੋਧੇ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਨੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਇੱਥੇ, ਦੇਵਤਾ ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਹਿਲਾਦ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਮਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਪੱਥਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਮਕਰੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਰੂਪਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਸੁੱਚਾ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੀ ਧੀ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਦਾ ਵਿਹਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮਯੂਰਧਵਜ, ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਜਯੰਤ, ਜੋ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਾਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਲ ਕੇ ਸੀ। ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਗੁਪਤ ਰਸਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਪਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਬੋਲਿਆ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸੀ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੀਏ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚੰਦਰਦਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਕਲੀ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ।