ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮੋਹਕ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ—"ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਲਾ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਉਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੁਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਮੋਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਥੋਂ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੱਸ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਝੂਲੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਭਾਰਗਵ, ਝੂਲੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਗੋਵਰਧਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ।" ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੋ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹੋ। ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਕਰੰਦ, ਜਦ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਮਹਾਵਤੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਘਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਨਾਰੀ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਵੇਗਾ, ਜਿਸਨੇ ਤੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ ਲਹਰਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਲਸ਼ਕਰ ਸਮੇਤ ਮਯੂਰ ਨਗਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਲੇ (ਕਟਪਲਟ) ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਸੀ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਹਫ਼ਤਾ ਰੁਕ ਕੇ, ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਬਾਂਹ ਸਮੇਤ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਗੋਲੇ ਤੇ ਅੱਗ ਫੜ ਲਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰ ਫੌਜ ਆਗੇ ਵਧੀ। ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਦੇ ਸਨ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤਮ ਯੋਧੇ ਉੰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਹਲਾਦ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਣਗੇ।