ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਵਾਪਰਿਆਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਸਿੰਧੂ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮਾਲਾਓਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਈ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੰਦਰ ਨੀਲ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਜਦ ਉਸ ਸੁਭਾਗੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ—ਕੀ ਇਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਨਾਗਕਨਿਆ ਆਪ ਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਲਾਓਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਧੀ ਬੋਲ ਪਈ। "ਇਹ ਫੁੱਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਨਵਜਵਾਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਕਰੰਦ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।" "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਘੱਟ ਛਾਂ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਉਸਨੇ ਇਕ ਜੋੜਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਮਕਰੰਦ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਪਥਰ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਦੈਵੀ ਜੰਗਲ ਉਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵਸਿੰਘ, ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਬੋਲੇ, "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਕਾਮ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉ। ਹੇ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ, ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਭਯਾਨਕ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ। ਜਦ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਦ ਕਰਤਿਕ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਗਈ। ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੇ ਜਦ ਉਹ ਹਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਾਂਗ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਖੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਮੋਹਨੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਕਰੰਦ ਡਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੀ ਕਸਮ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ।