ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਮਿਲੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੀ ਬਚੇ ਸੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਾਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਲਹਰਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਲਹਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਧਨਿਆ ਭਗਵਾਨ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਲਹਰਾ ਨੇ ਵੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੰਸ਼ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਹਰਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਏ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਜਿਵੇਂ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਸਿੰਧ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਦੇਵਸਿੰਘਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਆਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ, ਮਦਹੋਸ਼ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੀਲਮ ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਂਪਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਧੀ ਬੋਲ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਫੁੱਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਹਣਪ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਮਕਰੰਦ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਜਦ ਮਕਰੰਦ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ ਉਭਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਭਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵਸਿੰਘਾ, ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਰਾਖ, ਹੇ ਕਾਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾ। ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਭਰਮਾਇਆ, ਹੇ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੈੰਕਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।