ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰਿਆ। ਰਣਧੀਰ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ "ਜਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ" ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਚਤੁਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" ਜੰਬੂਕਾ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ; ਆਰ੍ਯਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਖਾਨੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਂਚਾਲਕ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲਹਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਧੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਲਹਰਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਫੌਜ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਲਹਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ, ਜਲਚਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਲਹਰਾ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਿ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੰਸ਼ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਹਰਾ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਭੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਏ ਗਏ ਹਨ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਏ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਾਰਤਾ ਜਿਵੇਂ ਵਾਪਰੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਹੁਣ ਸਿੰਧ ਦੇਸ਼ ਜਾਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦੁਰ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਗੁਲਦਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਆਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਅਨੇਕ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਦਹੋਸ਼ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਨੀਲ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ, ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਨਾਗਕੰਨਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਲਦਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਫੁੱਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਕੁਆਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਯੁਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। "ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਮਕਰੰਦ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ, ਅਜੇਹੇ ਹੋ ਕਿ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਬੱਦਲ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ। ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਜੋੜਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਜਦ ਮਕਰੰਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਮਕਰੰਦ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ...