ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੁਭਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਧੀ ਜੰਮੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਮਦਨਮੰਜਰੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਯੋਗ ਵਰ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਣਧੀਰ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਰ ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਆਇਆ। ਸਭ ਨੇ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਸਿੱਧੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਣਧੀਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ!" ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਚਲਾਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਇਹ ਜੋ ਵਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਜਾਤ ਦਾ ਹੈ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।" ਉਸ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਬੂਕਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨੈਤਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਾਏ ਗਏ। ਆਰ੍ਯਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਜਿੱਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਬਲਖਾਨੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਾਂਚਾਲਕ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਲਹਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁਣ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਾਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਲਹਰਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੈਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਫੌਜ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਯੰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਹਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰਨ ਨੇ, ਜੋ ਜਲਚਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਲਹਰਾ ਰਾਜਾ, ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੰਸ਼ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਹਰਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਤ ਹੋਏ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!" ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਵਾਪਰਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਸਿੰਧ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਆਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨੀ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਲਈ ਆਈ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਰਮਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇੰਦਰਨੀਲ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।