ਸਕੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖਿਆ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਯੂਰਨਗਰ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਲਹਾਰੋ ਨਾਂ ਦੇ ਇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬਚਨ ਲਹਾਰੋ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਵਰੁਣ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਗਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਤਿੰਨ੍ਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰੋ ਵਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸੁਭਨਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਵਰੁਣ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਦਨਮੰਜਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਮਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਰਣਧੀਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸੀ। ਰਣਧੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ ਪਰਿਮਲ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਵਲੋਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਲੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਰਣਧੀਰ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਸੋਚ ਕੇ ਰਣਧੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਚਤੁਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਜੋ ਵਰ ਦਾ ਚੋਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।" ਜੰਬੂਕਾ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਆਰ੍ਯਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋਏ। ਦਸਵੇਂ ਤਿੱਥ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਨੂੰ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਬਲਖਾਨੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਾਂਚਾਲਕ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲਹਰੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਦੋ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਲਹਾਰਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋਇਆ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖ, ਜਯੰਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਲਹਾਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਰੁਣ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਲਹਾਰਾ ਨੇ ਵੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੇ ਕੇ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਫੇਰ-ਫੇਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੰਸ਼ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਹਾਰਾ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਮਿਲੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।