ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ, ਮੌਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਅਗਨਿਭੂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਸੇਨਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਗੁਹਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਕਰੋ।" ਜਦੋਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਨੇ ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਾ ਨਾਲ ਵਾਤਚੀਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ ਨੇ "ਤੈਥੇ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਮਯੂਰਨਗਰ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਹਰੋ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ, ਦੱਸ ਸਾਲ ਦੀ ਮਹਿਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਜਲਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਰੁਣ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਲਹਰੋ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ। ਤੁਸੀਂ ਜਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹੋ।" ਜਦੋਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਭਨਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਦਨਮੰਜਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਮਦਨਮੰਜਰੀ ਲਈ, ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਣਧੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਲੱਖ ਮੂਦਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਇਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ) ਦੀ ਸਭਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਣਧੀਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਆਖ ਕੇ ਰਣਧੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਚਤੁਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ।" ਜੰਬੁਕਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ। ਆਰ੍ਯਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਿੱਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਬਲਖਾਨੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਾਂਚਾਲਕ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲਹਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੀ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।