ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗਲ੍ਹ ਨਾਲ, ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਹ 'ਤੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਹਲਾਦ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਆਖਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਦਸ਼ਹਾਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥਵੀਰਾਜ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਪਸਰਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਆਈ। ਤੂੰ ਯਕਸ਼ਮਾ ਰੋਗ ਕਾਰਨ ਮਰੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" ਫਿਰ ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮੁਨਿ! ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਲਵਰਧਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੀਸਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਨ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਯੂਰਧਵਜ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਣਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧਨੁਆਨ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਅਗ્નਿਭੂ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਯੂਰਧਵਜ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਯੂਰਧਵਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਦੇਵਸੇਨਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧਨਹਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਗੁਹਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਉਹ ਥਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਂ ਮਯੂਰਨਗਰ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਹਰੋ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੱਸ ਸਾਲ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਲਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਰੁਣ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲਹਰੋ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਗਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਨਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਦਨਮੰਜਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਸ ਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਰਣਧੀਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਵੱਲੋਂ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸਮੇਤ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਣਧੀਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।