ਇੰਦੁਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਖਵਰਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੂਝ ਬੂਝ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਨਾਗ ਹਾਂ ਜਾਂ ਦੈਤ—ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਮਲ-ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਉਹ ਸੱਚ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਆਰਯਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਹਲਾਦਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਮੇਤ—ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਦਸ਼ਹਾਰਾ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਪૃਥਵੀਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਪਸਰਾ-ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਮਰ ਕੇ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੌਂ ਅਗੇ ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੁਨੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਸੇਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬਲਵਰਧਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਯੂਰਧਵਜਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧਨਿਆ ਸੈਨਾਪਤੀ ਅਗਨਿਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਯੂਰਧਵਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਯੂਰਧਵਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਸੇਨਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ, ਗੁਹਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ ਸਕੰਦ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਯੂਰਨਗਰ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਹਰੋ, ਜੋ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲਹਰੋ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਾ ਰੁਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਨਗਰ ਬਣਾਇਆ।