ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਵਾਯੁ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ। ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਬਾਂਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਪਿਆ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੂਰ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਇੰਦੁਲਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੁਖਵਰਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਸੁਣੋ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ।" "ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਦੈਤ ਹੋਵਾਂ—" "ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਕਮਲਾਵਤੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰੀਅਸਿੰਘ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਦਿਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਹ ਤੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇ। ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਹਲਾਦਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਦਸ਼ਹਾਰਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਪෘਥਵੀਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਪਸਰਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਯਕਸ਼ਮਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਮਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਲਵਰਧਨ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੀਸਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਜਦ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਯੂਰਧਵਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੇ ਵਣਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤਤਪਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਨਯੋਗ ਅਗਨਿਭੂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਪ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਯੂਰਧਵਜ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਯੂਰਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਸੇਨਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਗੁਹਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ।" ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਅਗਵਾਈ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।