ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦੁਲਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੋਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ: "ਹਾਏ, ਇੰਦੁਲਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ! ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ!" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ!" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਫੌਜ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਲਨਾ ਨਾਮਕ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਨੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਸਿਰਫ਼ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦੁਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੋੜੀ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਵਾਨ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਾਲ-ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦੁਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਵਾ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਵਾ-ਅਸਤਰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਵੈਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਫ਼ਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਫ ਮਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤਲਵਾਰ-ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੂਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਲਵਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਲਖਾਨੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਇੰਦੁਲਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ!" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਸੁਖਵਰਮਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ!" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸੁਣ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ।" "ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ ਜਾਂ ਦਾਨਵ—" "ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।" "ਕਮਲ-ਵਤੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਰ੍ਯਸਿੰਘਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਵਿਦਾਈ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁੰਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਹਲਾਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ਼ਹਾਰਾ ਨਾਂਕ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਪૃਥਵੀਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਪਸਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ ਆਈ।" "ਤੂੰ ਯਕਸ਼ਮਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਮਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਮੁਨੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਲਵਰਧਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਸੇਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।