ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਲਕੀਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਲੁੱਟ-ਮਾਰ ਕਰ ਲੀ। ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਲਾਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਖਵਰਮਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਯੰਤਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲਾ ਸੁਖਵਰਮਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਰਯਸਿੰਹਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ!" ਇੰਝ ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਛਾਵਣੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। "ਹਾਏ, ਇੰਦੂਲਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ! ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਸੱਜਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਾਤਾ!" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਜਲਦੀ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈ!" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ। ਫੌਜ ਦੀ ਸਫਬੰਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਲਾਨਾ, ਸਰਦਾਰ, ਸ਼ੇਰਣੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ। "ਹੇ ਯੋਧਾ, ਫੌਜ ਦੀ ਨਾਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ!" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਪੁੱਤਰ, ਯੋਧਾ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇੰਦੂਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ, ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਸਰਦਾਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦੂਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁੜ, ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਸਾਫ ਮਨ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਤਲਵਾਰ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਵੇਰੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। "ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਪਰ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਇੰਦੂਲਾ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਖਵਰਮਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ!" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਦਾਨਵ—ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।" "ਕਮਲ-ਵਾਲੀ ਦੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਨੌਜਵਾਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਰਯਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਕਈ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ...